Α ρε Λοη κοροϊδάρα
Φίλες και φίλοι του Λόη, χαίρεται-αντιχαίρεται και τα τοιαύτα. Μεγάλη κουβέντα είπε τις προάλλες ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην Πάτρα αναφερόμενος στις αριστεράντζες, που καμώνονται πως πονάνε και συνυποφέρουν με τους χτυπημένους από την Πουτινική ακρίβεια Έλληνες πολίτες, καθώς τους αποκάλεσε –και καλά έκανε- ‘’Αριστερά του χαβιαριού’’.
Μα, γίνεται, Αριστερά και χαβιάρι; θα πείτε και με το δίκιο σας, γιατί χρόνια τώρα αυτή η συνομοταξία πουλάει στον κοσμάκη το σότο, πως αν δηλώνεις αριστερός και προοδευτικός βεβαίως, βεβαίως, με το που ακούς πλούτος και καλοπέραση, από την οργή που σου υπαγορεύει η σοσιαλιστική σου συνείδηση, πετάς φλύκταινες.
Και όμως, τα πράγματα δεν είναι έτσι. Αν σας πω πως ζούσε η νομεγκλατούρα και οι απαράτσικ στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού και πόσο …λιτά –εδώ και χρόνια- διάγουν στη Δύση οι Αριστεροί που αποτελούν την ‘’La Gauche Caviar’’ όπως τους αποκαλούν οι Γάλλοι, που πρώτοι καθιέρωσαν αυτόν τον όρο, θα σας σηκωθεί η τρίχα.
‘Όμως πρωθυπουργός δεν έμεινε εκεί και καλά έκανε, γιατί τους αποκάλεσε και ‘’Σοσιαλιστές της σαμπάνιας’’ – ’’Socialists of champagne’’, όπως τους λένε σκωπτικά οι Βρετανοί.
Εδώ να σας πω, πως αυτούς που παριστάνουν τους αριστερούς στα λόγια και ξεχειλίζουν από την υποκρισία, δεν τους έχουν πάρει πρέφα μόνο οι Αγγλο-γάλλοι αλλά και οι Γερμανοί, που τους έχουν κοπανήσει τη ρετσινιά της ‘’Toskana
Fraktion’’, δηλαδή η ‘’Φράξια της Τοσκάνης’’. Κι επειδή θα μου πείτε: Γιατί ρε συ Λόη οι Φρίτσηδες χρησιμοποιούν την
περιοχή της Τοσκάνης για να χαρακτηρίσουν τους σοσιαλιστές; Γιατί οι τελευταίοι, αυτή την περιφέρεια της Ιταλίας
προτιμούν για να απλώνουν την αρίδα τους και να κάνουν διακοπές, καθώς είναι η πιο ακριβή και σουπεράτη περιοχή της Ιταλίας, με τη Φλωρεντία, την Πίζα, τη Σιένα, το Σαν Τζιμινιάνο, το Λιβόρνο, το Αρέτσο κλπ. Έτσι είναι. Σε τέτοιες περιοχές θα πάνε οι σοσιαλιστές. Δεν θα πάνε σε τίποτα Καμπανίες, Καλαβρίες, Σικελίες και Απουλίες που μαζεύεται η πλέμπα λόγω αφραγκίας.
Αυτά βλέπει –που λέτε- ο Λόης και αφού διπλοφασκελώνεται, λέει οργισμένος στον εαυτό του: Α ρε κοροϊδάρα, να μη γίνεις κι εσύ Αριστερός να έχεις ‘’στρίψει σήμερα στη γωνία’’!
‘’Αριστεροί με δεξιές τσέπες’’
Δεν θα ξεχάσω, πως πριν μερικά χρόνια είχα γνωρίσει από πολύ κοντά, γιατί του έφτιαχνα το διαφημιστικό του πακέτο, έναν επιχειρηματία, που ενώ ο αδελφός του πατέρα του ήταν καπετάνιος του ΕΛΑΣ και ο πατέρας του αντάρτης, αυτόν σαν επιχειρηματία δεν το έπαιρνε να το παίζει ‘’κατσαπλιάς’’. Δήλωσε λοιπόν ‘’αναθεωρητής’’ (ρεβιζιονιστής κατά την κομμουνιστική έκφραση), εντάχθηκε στο ΚΚΕ εσ. και μετά στον Συνασπισμό, δηλαδή φόρεσε τον …φερετζέ του δημοκράτη πεφωτισμένου αριστερού και καθάρισε. Ε, σας πληροφορώ, πως μεγαλύτερο φοροφυγά (κατά δήλωσή του) δεν έχω συναντήσει στη ζωή μου. Και το φοβερό ήταν, πως όταν τον ρώτησα: Για κάτσε ρε. Πως γίνεται εσύ, ένας καθαρόαιμος αριστερός, άρα και κρατιστής, να μη σέβεσαι το κράτος και να το ληστεύεις; Αυτός έμπλεος ‘’ιερής οργής’’ μου απαντησε: ‘’Σιγά, που θα δώσω λεφτά σ’ ένα κράτος καπιταλιστών για να τους έχω στο σβέρκο μου και να μου πίνουν το αίμα.’’!
Κατά τα άλλα, αυτός που μισούσε τον καπιταλισμό και ‘’σκιζόταν’’ για τους εργαζόμενους, είχε σκλαβάκια το προσωπικό του, τους γονάτιζε στη δουλειά χωρίς υπερωρίες, όσο από αμοιβές τους είχε στο: ‘’βόηθα με φτωχέ να μη σου μοιάσω’’. Με λίγα λόγια επιβεβαίωνε το θέσφατο ‘’ο Θεός να σε φυλάει από εργοδότη παλιό κομμουνιστή’’. Κατά τα άλλα όμως, κυκλοφορούσε με πανάκριβο αυτοκίνητο, έμενε σε ιδιόκτητη μεζονέτα στα Νότια προάστια και σπούδαζε τις δύο του κόρες στη μητρόπολη του καπιταλισμού, την Αμερική και βέβαια δεν υπήρχε Σαββατοκύριακο που να μην κάνει τη …’’ζημιά’’ του στα μπουζουκομάγαζα.
Ανθρώπους σαν αυτόν, που είναι ο καθρέφτης του Έλληνα αριστερού, μπορεί οι Γάλλοι να τους αποκαλούν ‘’Αριστερά του χαβιαριού’’, οι Βρετανοί ‘’Σοσιαλιστές της σαμπάνιας’’ και οι Γερμανοί ‘’Φράξια της Τοσκάνης’’, όμως εμείς οι Έλληνες που
εδώ και χρόνια τους έχουμε φάει στη μάπα και τους ξέρουμε κι από την καλή κι από την ανάποδη, καθιερώσαμε ένα
καλύτερο χαρακτηρισμό, καθώς με το: ‘’Αριστεροί με …δεξιές τσέπες’’, τα είπαμε όλα και καθαρίσαμε.
Οι ..’’καπιταλιστοφάγοι’’ Συριζαίοι
Με αφορμή την ‘’χαβιαροαριστερά’’ που ανέφερε ο πρωθυπουργός είπα να ρίξω μια ματιά στα ‘’πόθεν έσχες’’ των Συριζαίων
βουλευτών, που βέβαια ως προς το ‘’πόθεν’’ είναι tabula rasa, αλλά αφού ο νόμος το παρακάμπτει ο Λόης σηκώνει τα χέρια και δεν το προχωρά. Παρόλα αυτά, δεν παύει να έχει ενδιαφέρον και να προκαλεί γέλιο το γεγονός, ότι πλείστοι όσοι Συριζαίοι …‘’καπιταλιστοφάγοι’’ βουλευτές από ακίνητα και μπαγιόκο είναι πιο οικονομημένοι και από τους οικονομημένους.
Ο Λόης, δεν έχει τίποτα με τον πλούτο, αντιθέτως τον θεωρεί –όχι τον βασικότερο βέβαια- αλλά οπωσδήποτε έναν από τους πυλώνες της ευδαιμονίας του ανθρώπου. Όμως άλλο πλούτος-άλλο υποκρισία. Δε μπορεί ρε παιδιά ο κάθε απίθανος που δηλώνει αριστερός, να εξορκίζει τον πλούτο να ρίχνει στο πυρ το εξώτερον αυτούς που τον κατέχουν την ίδια στιγμή που και ο ίδιος κολυμπάει στο χρήμα.
Δεν στέκει σε καμία λογική, κάτι Τσακαλώτοι να δηλώνουν Μαρξιστές και από την άλλη να παίζουν πεντόβολα με μετοχές, αμοιβαία κεφάλαια και ακίνητα που αν τα συνυπολογίσεις φτάνουν να ζήσει ένα ολόκληρο χωριό για καμιά 20αριά χρόνια.
Ούτε να βγαίνει προστάτης των φτωχών ο Κουρουμπλής, που αν δείτε την ακίνητη περιουσία του θα τρίβετε τα μάτια σας.
Ούτε να σου κλαίγεται η Φωτίου με σπίτια στην Αθήνα και στο Λονδίνο αλλά και καταθεσάρες.
Ούτε να σου μιλάει για οικονομικές κοινωνικές ανισότητες ο Παπαδημούλης, που έχει ένα Ε9 σαν τηλεφωνικό κατάλογο.
Κι επειδή με τον Παπα(σπιτ)ούλη πήγαμε στην Ευρωβουλή, σου έρχεται ντουμπρουτζάς εάν δεις τα περιουσιακά στοιχεία του φτωχού πλην τίμιου γιου μεγαλοεπιχειρηματία Πέτρου Κόκκαλη, αλλά και της Κωνσταντίας Κούνεβα με οικόπεδα στο Βέλγιο και καταθέσεις σε Ελλάδα και Βουλγαρία.
Και λέει τώρα ο Λόης στους αρσενικούς και θηλυκούς Συριζαίους που φυσάνε τον παρά: Μπράβο σας και καλοφάγωτα ρε παιδιά, αλλά δεν λέει να μας πουλάτε ψυχοπονιά και να κλαψουρίζετε για τις αδικίες της ελεύθερης οικονομίας, γιατί ο φαρισαϊσμός και ο λαϊκισμός έχουν κι αυτοί τα όριά τους.
Ολοκληρωτισμοί και λαϊκισμοί
Παλιά αμαρτία –που λέτε- ο λαϊκισμός. Μπορεί να ξεκίνησε από τους αρχαίους Αθηναίους δημαγωγούς, που μετά το
θάνατο του Περικλή εν μέσω του Πελοποννησιακού πολέμου κυριάρχησαν στην πολιτική σκηνή του κλεινού άστεως και έσυραν την κραταιά Αθήνα στην ήττα, στην καταστροφή και στην ταπείνωση από τους Σπαρτιάτες. Όμως οι εκφραστές του λαϊκισμού δημαγωγοί δεν τελείωσαν το 404 π.χ. Ανατρέχοντας στην Ιστορία θα τους δείτε να ευδοκιμούν σε κάθε εποχή και γεωγραφικό πλάτος, αρκεί να συνυπάρχουν τα δύο συστατικά του: Ένας άνθρωπος (ηγέτης) που έχει την ικανότητα να χαϊδεύει τα αυτιά και να φουσκώνει τα μυαλά της μάζας και μια ανθρωπομάζα ανώριμη πολιτικά, που είναι πρόθυμη να πιστέψει και πιο ‘’κουφό’’, αρκεί αυτό να της ακούγεται ευχάριστο, αδιαφορώντας για το εφικτό και το ανέφικτο.
30, 40, 50, 70 χρόνια στην εξουσία
Ένα από τα θύματα του λαϊκισμού, το πρώτο στη σειρά, είναι η πολιτική. Η πολιτική που στην κανονική της μορφή θυμίζει καρδιογράφημα ή τον δείκτη του χρηματιστηρίου. Ναι, κάπως έτσι κινείται και η πολιτική, με τα πάνω της και τα κάτω της. Γι’ αυτό -υπό κανονικές συνθήκες- βλέπεις σήμερα ένα Κόμμα να σαρώνει, για να ‘ρθει αύριο ένα άλλο Κόμμα και να
θριαμβεύει. Μα –θα μου πείτε- υπάρχουν χώρες που η πολιτική πορεία δεν είναι μια επάνω μια κάτω, αλλά μια ευθεία, αφού ένα Κόμμα μπορεί να είναι 30, 40, 50, 70 χρόνια στην εξουσία. Ναι ρε παιδιά, δίκιο έχετε, αλλά εδώ μιλάμε για κανονικές χώρες και όχι για κάτι Σοβιετίες, Κίνες, Βόρειες Κορέες, Κούβες κλπ. Ούτε για την Τουρκία που ο Ερντοάν ήτανε νιός και γέρασε στην εξουσία, ούτε για τη Ρωσία, που έχει στήσει παλούκι ο Πούτιν και δεν το κουνάει με τίποτα.
Στα χέρια του αγγειοπλάστη
Έτσι είναι τα πράγματα, αλλά επειδή όλα τα …ωραία έχουν ένα τέλος, όπως έγινε στη Σοβιετία που πήγε καλιά της, κάποια στιγμή -νομοτελειακά- και οι υπόλοιποι ολοκληρωτισμοί που επί δεκαετίες γονατίζουν τους προαναφερόμενους λαούς θα μας κουνήσουν μαντίλι.
Ο ολοκληρωτισμός και ο λαϊκισμός λοιπόν, δεν καταστρέφουν μόνο την αξία και τον προορισμό της πολιτικής, αλλά συμπαρασύρουν στο όλεθρο και ολόκληρους λαούς, αρκεί οι λαοί αυτοί να δυστυχούν και να έχουν περιπέσει στην απελπισία. Τότε είναι βέβαιο, πως θα βρεθεί ο δημεγέρτης ή μια κοσμοθεωρία που θα υποσχεθεί στους πάντες τα πάντα. Κι αν ο ‘’βομβαρδισμένος’’ από τον λαϊκιστή λαός, εκτός από απελπισμένος είναι και πολιτικά ανώριμος, τότε δεν μιλάμε πλέον για ανθρώπινες οντότητες, αλλά για πηλό στα χέρια του αγγειοπλάστη, που ο λαϊκιστής του δίνει όποιο σχήμα και μορφή θέλει.
Ποιόν να πιάσεις και ποιόν ν’ αφήσεις
Μπορεί να γνωρίσαμε εκ του μακρόθεν -τα τελευταία χρόνια- τα πιο χαρακτηριστικά ‘’φαινόμενα’’ λαϊκισμού, δηλαδή κάτι Τραμπ, Πούτιν, Μπολοσονάρου και Ερντοάν, αλλά εμείς δεν χρειάζεται να τρέχουμε στην άλλη άκρη του κόσμου για να γνωρίσουμε τους λαϊκιστές. Δεν πέρασε δα και κάνας αιώνας, από τότε που νοιώσαμε για τα καλά στο πετσί μας τους εγχώριος λαϊκιστές, τον Τσίπρα, που μας έλεγε πως το φόρτε του είναι η οικονομία και γέλαγε κάθε πικραμένος, με τον Βαρουφάκη (το asset του, όπως μας τον εκθείαζε) τον μαρξιστή, πλην όμως εκατομμυριούχο Τσακαλώτο, τον ‘’εκτελεστή’’ των συνταξιούχων Κατρούγκαλο με τους λοιπούς ‘’ατάκτους’’ του …‘’άχαστου’’.
Και αν ο Τραμπ με τον Μπολσονάρου είναι παρελθόν, κάποιοι άλλοι λαϊκιστές (όρα Ερντοάν) εξακολουθούν να είναι στην
εξουσία, ενώ υπάρχουν κι εκείνοι, σαν τον δικό μας λαϊκιστή –καλή ώρα- που …ονειρεύονται πως θα την επανακτήσουν, αλλά θα τους απογοητεύσω γιατί θα μείνουν με το όνειρο.
Προσωπικά δεν με εντυπωσίασε το γεγονός ότι το 2017 ο Τραμπ έγινε πρόεδρος των ΗΠΑ, καθώς τα κριτήρια και η νοοτροπία των Αμερικανών είναι διαφορετικά απ’ αυτά των Ευρωπαίων. Φαντασθείτε έναν πολιτικό με τον χαρακτήρα και τα καραγκιοζιλίκια του Τραμπ να ήταν υποψήφιος στη Βρετανία, στη Γαλλία, στη Γερμανία κ.ο.κ και πείτε μου σας παρακαλώ: Θα είχε καμιά τύχη; Όχι βέβαια.
Όπως δεν με ξάφνιασε το 2019 και η εκλογή του Μπολσονάρου, γιατί τους Βραζιλιάνους δεν τους λες με τίποτα σαν από τους πιο ώριμους και συνειδητοποιημένους πολιτικά λαούς.
Παλάτια και μισό κουλούρι
Όσο για τον Ερντοάν, ο ‘’νεοσουλτάνος’’ δεν είναι παρά ο καθρέφτης της Τουρκίας. Μιας χώρας που με έντονα ισλαμιστικά χαρακτηριστικά, με μορφωτικό και πολιτιστικό επίπεδο κάτω από τα ευρωπαϊκά στάνταρντς, με έναν λαό που μπορεί στο μεγαλύτερο ποσοστό του πεινάει, να αλλά εκστασιάζεται εμπρός στον αφέντη-δυνάστη-πρόεδρο. Μιλάμε για μια ράτσα με ανατολίτικη νοοτροπία, που θεωρεί απολύτως φυσιολογικό, αυτονόητο και ένδειξη κρατικού μεγαλείου, αυτή να ζει στη παράγκα, αλλά ο ηγέτης της να ζει στο εκ 1.500 δωματίων παλάτι του, το ‘’Λευκό Σεράϊ’’ όπως το λένε οι Τούρκοι, ένα κτίσμα 300.000 τ.μ., που είναι 30 φορές μεγαλύτερο από τον Λευκό Οίκο. Που καμαρώνει που ο Πρόεδρός της έχει τρία ακόμα παλάτια σε παραθαλάσσιες περιοχές, έχει στη διάθεσή του …μόνο 13 αεροπλάνα και η κατά τα άλλα μπουμπουλομένη πατόκορφα Εμινέ (η γυναίκα του Ερντοάν) φορά ένα ρολόϊ αξίας 30.000 ευρώ, την ίδια στιγμή που οι συμπατριώτες της τρώνε τυρόπιτα χωρίς τυρί και αγοράζουν μισό –ναι μισό- κουλούρι.
Και τι έγινε που ο πληθωρισμός στην Τουρκία τρέχει σύμφωνα με τα καθοδηγούμενα από την κυβέρνηση στοιχεία με 85%, αλλά στην πραγματικότητα έχει ξεπεράσει το 150%! Ο μέσος Τούρκος χειραγωγείται και ξεπερνά την πείνα του με τα εθνικιστικά συνθήματα και τις ακραίες θέσεις και απειλές που καθημερινά εκστομίζουν ο Ερντοάν και οι υποτακτικοί του.
Κι επειδή ο ‘’νεοσουλτάνος’’ αφουγκράζεται τα εθνικιστικά αντανακλαστικά του λαού του και διαπιστώνει ότι ο εθνικισμός λειτουργεί σαν αιμοστατικό στην αιμορραγία που έχει λόγω της άθλιας οικονομικής κατάστασης, όσο θα πλησιάζουμε προς τι τουρκικές Εκλογές, ολοένα και θα ανεβάζει τους τόνους. Το αν θα μείνουμε στις λεκτικές απειλές του ή αν θα πάμε σε κάτι χειρότερο, εξαρτάται από την απελπισία των Τούρκων και από τη δική μας ετοιμότητα.
Si vis pacem para bellum
Αναφέρθηκα πιο πάνω στην ‘’ετοιμότητα’’ και θυμήθηκα το διαχρονικής σημασίας γνωστό Λατινικό ρητό ‘’Si vis pacem para bellum’’, που σημαίνει: ‘’Εάν θέλεις ειρήνη ετοιμάσου για πόλεμο’’. Μάλιστα. Έτσι έλεγαν οι Ρωμαίοι, που από πολέμους, εκστρατείες και κατακτήσεις, άλλο τίποτα.
Το αν θα κοπεί η αδηφάγος όρεξη των Τούρκων δεν είναι μόνο θέμα διεθνών συγκυριών ή λόγω της αντίδρασης του ΝΑΤΟ, της Ε.Ε. και των Αμερικανών. Τεράστιο ρόλο θα παίξει το κατά πόσον θα έχουμε εμείς τη δύναμη της αποτροπής αλλά και το κατά πόσον θα έχουμε περάσει στους Τούρκους την εικόνα μιας χώρας που αν δεχθεί την οποιαδήποτε επιθετική πράξη θα αντιδράσει ισοπεδωτικά γιατί διαθέτει την στρατιωτική υπεροχή.
Και η Ελλάδα σήμερα ανακτά την στρατιωτική υπεροχή χάρις σε μία κυβέρνηση που ακολουθεί κατά γράμμα τον όρκο των Αθηναίων εφήβων όταν κατατάσσονταν στο στρατό: ‘’Ου καταισχυνώ τα όπλα τα ιερά, ουδ΄ εγκαταλείψω τον παραστάτην ότω αν στοιχήσω αμυνώ δε και υπέρ ιερών και οσίων και μόνος και μετά πολλών. Και την πατρίδα ουκ ελάσσω παραδώσω … ’’. Μια κυβέρνηση που πέρα από τις συνεχείς και επιτυχημένες διπλωματικές μάχες που δίνει καθημερινά, φροντίζει παράλληλα για τον σύγχρονο εξοπλισμό των Ενόπλων μας Δυνάμεων, φέρνοντας τους Τούρκους σε κατάσταση απελπισίας.
Κι επειδή οι Τούρκοι γνωρίζουν ότι ημέρα με την ημέρα η Ελλάδα γίνεται απρόσβλητη και μπορεί στο πολύ κοντινό μέλλον θα μπορεί να τους διαλύσει στο πεδίο, γι’ αυτό οι Τούρκοι σήμερα έχουν φριάξει, προσπαθώντας να αρπάξουν ό,τι μπορούν σήμερα, γιατί το αύριο διαγράφεται γι’ αυτούς σκοτεινό.
Δεν είναι τυχαίο λοιπόν, που η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη επέλεξε σαν τρόπο αντίδρασης το ‘’Si vis pacem para bellum’’, αφού οι Τούρκοι μόνο δυναμικά θα μπουν στο καβούκι τους.
Τον ‘’άχαστο’’ θέλει πρωθυπουργό
Εδώ δε μιλάμε για ‘’Μεγολοϊδεατισμούς’’, ‘’Κόκκινες Μηλιές’’ και ‘’Μαρμαρωμένους βασιλιάδες’’, που μπορεί να κάνουν γκελ στο εθνικό θυμικό των Ελλήνων, αφού γενιές και γενιές γαλουχήθηκαν και μεγάλωσαν μ’ αυτά. Μιλάμε για την απτή πραγματικότητα, που δεν είναι τόσο απλή όσο παρουσιάζεται, Ναι, έχει ο Ερντοάν το πρόβλημα των Εκλογών, οπότε τραβάει τα πράγματα στα άκρα για να προσπορισθεί την ψήφο των ακραίων εθνικιστών.
Είπαμε, πως ‘’τραβάει τα πράγματα στα άκρα’’, αλλά κανείς δεν μπορεί να προδικάσει το πόσο και μέχρι που θα τα τραβήξει,
γιατί σε τέτοιες περιπτώσεις πάντα υπάρχει και ο λεγόμενος αστάθμητος παράγοντας.
Αυτόν τον αστάθμητο παράγοντα επιδιώκει η Ελλάδα να αποτρέψει μέσω των εξοπλιστικών της προγραμμάτων και την αμυντική συμφωνία με τη Γαλλία, που σημειωτέον ο ΣυΡιζΑ όχι μόνο δεν τα ψήφισε στη Βουλή, αλλά σήμερα ο Τσίπρας λέει, πως όταν γίνει πρωθυπουργός, (μ’ αυτό το πλευρό να κοιμάται) θα ζητήσει την αναθεώρηση της αμυντικής συμφωνίας με τους Γάλλους!
Αυτά κάνει ο Μητσοτάκης για την άμυνα της χώρας και αυτά κάνει και λέει ο Τσίπρας για το ίδιο καυτό θέμα. Καταλαβαίνετε λοιπόν, πως δεν είναι διόλου τυχαίο οι Τούρκοι να παρακαλάνε τον Αλλάχ να κερδίσει τις Ελληνικές Εκλογές ο Τσίπρας, γιατί όταν λέει δημοσίως “Ελπίζω ότι ο ελληνικός λαός θα δώσει το μήνυμα και το μάθημα μέσω της δημοκρατικής οδού στους κυβερνώντες του …’’ σίγουρα δεν καλεί τους Έλληνες να καταψηφίσουν τον Κυριάκο Μητσοτάκη και την ΝΔ για να έρθουν στα πράγματα ο Ανδρουλάκης, ο Βαρουφάκης ή ο Κουτσούμπας που δεν έχουν καμία τύχη. Τον ‘’άχαστο’’ θέλει πρωθυπουργό στην Ελλάδα, που τον έχει για κολατσιό.
Υ.Γ: Τελικά, μπορεί να τα βάζουμε με το Θεό για ό,τι κακό μας συμβαίνει,
ασχέτως εάν φταίει το ζαβό μας το κεφάλι,
αλλά ο Καλός Θεούλης δεν αφήνει τα …’’απολωλά’’ Του στην τύχη τους.
Γι’ αυτό το 2019 φρόντισε να μας σώσει από τον όλεθρο των ΣυΡιζαίων.
Φαντασθείτε:
Με την πανδημία,
Με τους Τούρκους να μας απειλούν με πόλεμο,
Με την παγκόσμια οικονομική κρίση,
και με την πλημμυρίδα της παγκόσμιας ακρίβειας
να είχατε υπουργούς τον Πολάκη, τον Κατρούγκαλο, τον Τσακαλώτο, τον Σπίρτζη,
τη Φωτίου, τον Φίλη, τον Τζανακόπουλο και τα άλλα συντρόφια και πείτε:
‘’Ουφ! Δόξα τω Θεώ, γλιτώσαμε’’…
Αυτά για σήμερα,
θα τα ξαναπούμε την άλλη εβδομάδα.
Τα δέοντα στις/στους συζύγους σας
Πάντα δικός σας
Λόης
(κατά κόσμον Γιώργος Ρεκουνιώτης-Κυριακόπουλος)